قرآن مجيد در اين زمينه مىفرمايد : [ وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً ] « 1 » . و اموالتان را كه خدا مايهء قوام و برپايى [ زندگى ] شما گردانيده به سبك مغزان ندهيد ، ولى آنان را از درآمد آن بخورانيد و لباس بپوشانيد و با آنان به صورتى شايسته و پسنديده سخن گوييد . [ وَ إِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً ] « 2 » . چون هنگام تقسيم كردن ارث ، خويشاوندان و يتيمان و مستمندان حاضر شدند ، چيزى از آن را به ايشان بدهيد ، و با آنان سخنى شايسته و پسنديده گوييد . 11 - قول ميسور مورد قول ميسور وقتى است كه انسان دستش از مال دنيا تهى است ، ولى به خاطر آبرومندى انسان از هر طرف براى كمك گرفتن به آدمى مراجعه مىنمايند ، ولى انسان از رفع نياز آنان عاجز است ، در اين صورت با گفتار مؤدبانه و عاشقانه و محبت‌آميز و به قول قرآن با قول ميسور بايد دل آنان را خوش و با چهرهء گشاده با آنان روبرو شد ، به نحوى كه با رضا و خشنودى از انسان جدا گردند . [ وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوها فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا

--> ( 1 ) - نساء ( 4 ) : 5 . ( 2 ) - نساء ( 4 ) : 8 .